Η αγάπη άνευ όρων….είναι το μυστικό της ανάπτυξης και δημιουργίας!!!

Όλοι μιλάμε γι’ αγάπη, αποδοχή και θετική αναγνώριση στα παιδιά μας. Αλήθεια το να τα αγαπάμε απλώς είναι αρκετό; Και πως αντιλαμβάνεται ο καθένας την αγάπη; Σύμφωνα με τον  ψυχολόγο Καρλ Ρότζερς τα παιδιά δεν τα αγαπάμε απλώς αλλά πρέπει να τα αγαπάμε άνευ όρων γι΄ αυτό που είναι, όχι γι΄ αυτό που κάνουν.

Οι νέοι γονείς εγκλωβισμένοι από τα δικά τους βιώματα, προσπαθούν να βαδίσουν στην αλάνθαστη «πεπατημένη», δηλ. να γίνουν και αυτοί (όπως οι δικοί τους γονείς) «γονείς υπό όρους», όπου  αυξάνουν τη στοργή και την τρυφερότητα  όταν το παιδί είναι «καλό» και την περιορίζουν ή δεν την δίνουν  όταν δεν είναι.

Η «σοφία» είναι χαρακτηριστικό των μεγάλων ή και των νέων ανθρώπων;

Ακούμε συχνά να λένε ότι η σοφία είναι ίδιον κάποιων πολύ ξεχωριστών και σπάνιων - πάντα ηλικιωμένων - ανθρώπων, τους οποίους μάλιστα  σε ένα «πλαίσιο ζυγαριάς»  τους τοποθετούμε πάρα πολύ ψηλά σε ότι αφορά το δικό μας επίπεδο και σε έναν κόσμο σχεδόν άπιαστο, που απέχει έτη φωτός από το δικό μας.

Στο ερώτημα  εάν « Η σοφία μπορεί να χαρακτηρίζει έναν νέο άνθρωπο», μάλλον  η απάντηση που θα δίναμε είναι αρνητική.

Αλήθεια έτσι έχουν τα πράγματα; Η προσέγγιση της ψυχολογίας πάνω σ’ αυτό το θέμα  είναι κάπως διαφορετική.  Σύμφωνα με αυτήν, κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτου ηλικίας (ακόμα και ο πιο νέος), με την προϋπόθεση ότι έχει επίγνωση (αυτογνωσία) των ιδιαίτερων ικανοτήτων και δυνατοτήτων του, μπορεί να καλλιεργήσει τη δική του σοφία και να βρίσκεται σε μια διαρκή εξελικτική πορεία, που αποτέλεσμα αυτής, είναι η συσσώρευση σοφίας και η εναρμόνιση σκέψεων και συναισθημάτων με την πραγματικότητα της ζωής.

Μπαίνοντας στο νέο εργασιακό περιβάλλον: Παγίδες και τρόποι αντιμετώπισή τους!!!

Μας προσέλαβαν σε μια επιχείρηση, μετά από όλες τις διαδικασίες (Βιογραφικό, συνέντευξη, κ.λ.π) που είθισται να λαμβάνουν χώρα, πριν την πρόσληψη και έχουμε αναλάβει μια νέα θέση εργασίας.

Το πρώτο διάστημα (ημέρες, εβδομάδες), κινούμαστε με ταχύτητες χαμηλές, γιατί είναι λογικό να μην γνωρίζουμε τα ακριβή καθήκοντά μας και τις λεπτομέρειες της θέσης που μας έχουν τοποθετήσει και η μόνη μας έγνοια είναι να μας προπονεί κάποιος/α «παλιός/ια» που γνωρίζει τη δουλειά  και μας μαθαίνει, ενώ οι άλλοι συνάδελφοι, συνήθως μας αντιμετωπίζουν με καλοσύνη, ευγένεια, επιείκεια και χαμόγελο που αρμόζει σε έναν/μια  καινούργιο/ια.

Είναι χρήσιμο να πούμε ότι η περίοδος αυτή είναι πάρα πολύ σημαντική, γιατί τώρα μπαίνουν τα θεμέλια των καλών συναδελφικών σχέσεων και της καλής συνεργασίας.

Πως μπορώ να ξεφύγω απ’ τον ψυχαναγκασμό;

Έχετε προσέξει ότι η ζωή μας επί καθημερινής βάσεως κυλά συνήθως με ένα συγκεκριμένο ρυθμό; Τόσο οι εσωτερικές ανάγκες μας όσο και εξωτερικοί παράγοντες, καθορίζουν τη στάση, τις συνήθειες και τις κινήσεις  που επαναλαμβάνουμε σχεδόν αυτόματα κάθε μέρα.

Αυτός ο ρυθμός είναι αναγκαίος γιατί έτσι μπορούμε απ’ τη μια  να οργανώνουμε το χρόνο μας κι απ’ την άλλη να νοιώθουμε ήσυχοι, ότι « όλα βαίνουν καλώς».

Τι συμβαίνει  όμως, όταν γινόμαστε εξαρτημένοι/ες από τέτοιους αυτοματισμούς και με ψυχαναγκαστικό τρόπο τους επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα, χωρίς να μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτούς;

Τελειομανία: Ο δρόμος της σίγουρης αποτυχίας!!!

Η επιθυμία όλων μας είναι να είμαστε καλοί σε όλα ή όσον το δυνατόν στα περισσότερα. Έχουμε φιλοδοξίες, στόχους και επιθυμίες κι αυτό μας κινητοποιεί να προσπαθούμε, με πάθος και επιμονή,  ειδικά στους τομείς που μας ενδιαφέρουν και είναι σημαντικοί για μας.

Όταν, όμως, η φιλοδοξία γίνεται εμμονή που μας σπρώχνει να είμαστε όχι απλώς καλοί, αλλά τέλειοι και μάλιστα σε όλα, τότε τα πράγματα αρχίζουν να  δυσκολεύουν  τόσο για εμάς όσο και για τους άλλους.

Είναι αρκετά  συνηθισμένο δυστυχώς,  πολλοί να υποφέρουν από αυτήν τους την τελειομανία…και ίσως σε μεγαλύτερη έκταση οι γυναίκες.

Πως μπορεί να γίνει καλλίτερη η σχέση σας;

Σε έναν ευτυχισμένο γάμο είναι η γυναίκα που συνεισφέρει το κλίμα και ο άντρας που συνεισφέρει το τοπίο.

                                                                           Gerald Brenan

                                                       1894-1987, Βρετανός συγγραφέας

Παρ’ όλο που  σχεδόν κανείς/μια δεν κινείται στη σφαίρα της φαντασίας και του ονείρου (έτσι λέμε όλοι/ες, ) κάπου βαθιά μέσα μας τρέφουμε ελπίδες για μια μεγαλειώδη συνάντηση με τον έρωτα της ζωής μας.

Αναμένουμε με στωική προσμονή την μεγάλη αγάπη που θα μας συνταράξει, θα μας παρασύρει σε ένα αέναο, περιπετειώδες ταξίδι γεμάτο πάθος και ανιδιοτέλεια. Το « άλλο μας μισό» που θα έρθει ξαφνικά στην ζωή μας, θα μας τη συμπληρώσει  και θα μείνει για πάντα.

Αρκετά συχνά, όμως, τα πράγματα δεν κυλάνε έτσι. Ο έρωτας ναι μεν έρχεται σαν σίφουνας αλλά προς μεγάλη μας λύπη, φεύγει σχετικά γρήγορα αφήνοντας πίσω πόνο, απογοήτευση και θλίψη.

Πόσο εξαρτημένη/ος είσαι…. μέσα στις σχέσεις σου;

Συναντάμε πολλές περιπτώσεις που μια γυναίκα ή ένας άνδρας βρίσκεται σε μια σχέση χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια είναι τα ακριβή συναισθήματα για το/τη  σύντροφό του.

Ο έρωτας, η αγάπη, η τρυφερότητα, ή οικειότητα  και η εξάρτηση είναι έννοιες που μπερδεύονται και κατ’ επέκταση μπερδεύουν και το ίδιο το άτομο μέσα στη σχέση.

Στην περίπτωση της συναισθηματικής εξάρτησης του ενός συντρόφου από τον άλλο, είναι δυνατόν μια σχέση να διαιωνίζεται βασισμένη σε διαστρεβλωμένους  λόγους με καταστροφικές συνέπειες για το ζευγάρι.

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, υπάρχουν κάποια άτομα που κατά βάση, δεν μπορούν να στηριχτούν στον εαυτό τους, δεν διαθέτουν συναισθηματική ισορροπία από μόνοι τους, δηλ. δεν είναι αυτοεξαρτώμενοι, (να υπολογίζουν μόνο στις δυνάμεις τους)  αλλά είναι προσκολλημένοι στους άλλους, εξαρτημένοι στη κυριολεξία από τους άλλους.