Συνδυάζοντας τους φόβους μας..... με την Αποφευκτική διαταραχή της Προσωπικότητας

Κάθε άνθρωπος όταν γεννιέται είναι οπλισμένος από το Θεό, με πέντε φυσικά συναισθήματα, την Αγάπη, το φόβο, το θυμό, τη θλίψη και τη ζήλια.

 Μόλις διανύσει  περίπου τα πέντε πρώτα χρόνια, αυτά τα συναισθήματα έχουν ήδη μετατραπεί σε αφύσικα. Ο λόγος;

Μα απλούστατα κανείς μας δεν βιώνει εμπειρίες ενός ιδανικού περιβάλλοντος, γιατί δεν υπάρχει η τελειότητα, δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι (γονείς), ούτε και ιδανικές συνθήκες αναπτύξεως και εξέλιξης.

Κι αυτό που προσπαθούμε να μετατρέψουμε όλοι μας, είναι τα αφύσικα συναισθήματα να γίνουν φυσικά. Δεν γνωρίζω βεβαίως πόσοι τα καταφέρνουν και σε ποιο βαθμό.

Γνωριμία με την Εξαρτημένη Διαταραχή της Προσωπικότητας!!!

Έχετε αναρωτηθεί ότι κατά 90% λειτουργούμε με ασυνείδητο τρόπο και μόλις 10%, οι πράξεις και γενικώς η συμπεριφορά μας εντάσσονται στο συνειδητό κομμάτι μας;

Αναφερόμενοι στην ασυνείδητη πλευρά του εαυτού μας, εννοούμε τις εμπειρίες (βιώματα), που δεν έχουν αναγνωρισθεί ή συμβολοποιηθεί, δηλαδή έχουν απωθηθεί στη σκοτεινή πλευρά του εσωτερικού μας εαυτού, για να καλύψουν ανάγκες μας.

Ένα παράδειγμα: Κάποιος στην παιδική του ηλικία, βίωνε μια άσχημη κατάσταση (κακοποίηση, εγκατάλειψη, κ.λ.π). Σαν παιδί δεν ήταν σε θέση να το αντιμετωπίσει, οπότε το καλλίτερο που είχε να κάνει, ήταν να το αρνηθεί ή να το διαστρεβλώσει (μηχανισμοί άμυνας) ή να το απωθήσει. 

Προσεγγίζοντας την Δραματική Διαταραχή της Προσωπικότητας

Πρόλογος

Συνεχίζοντας την διερεύνηση  των δυσλειτουργικών  στάσεων και συμπεριφορών, θα αναφερθούμε σ’ αυτό το άρθρο στη Δραματική Διαταραχή  της Προσωπικότητας.

Ο λόγος –τον έχουμε αναφέρει και άλλη φορά- είναι η γνωριμία αφ’ ενός με την διαταραχή και αφ’ ετέρου η διευκόλυνση κάποιου/ας να μπορεί να αναγνωρίζει, ίσως  κάποια χαρακτηριστικά τόσο του ίδιου του εαυτού όσο και άλλων ανθρώπων που έρχεται σε επαφή.

Θα ρωτούσε κάποιος εύλογα: «Υπάρχει περίπτωση να έχω εγώ τέτοια χαρακτηριστικά;». Δεν μπορώ να το γνωρίζω, αυτό που μπορώ να πω μόνο είναι ότι, όλοι οι άνθρωποι έχουμε «θέματα» προς περαιτέρω επεξεργασία και διερεύνηση. 

Βιώνω την αγάπη σαν ένα έργο τέχνης II

Σε μια πολλαπλώς δοκιμαζόμενη χώρα, όπου περισσεύει η ισοπέδωση και η απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ως αποτέλεσμα των πράξεων και αποφάσεων των πολιτικών ιθυνόντων, οι πολίτες κυριεύονται από αισθήματα ματαίωσης και απαισιοδοξίας  και τίποτα δεν  φαίνεται να προοιωνίζεται την αναστροφή του κλίματος.

 Εντούτοις, παρά τη γενικευμένη ασάφεια προοπτικής μιας κοινωνίας που παραπαίει στο φόβο και στην ανασφάλεια αλλά και στέκεται αμήχανη σε πράξεις αλόγιστης  πολιτικής βίας, όπως αυτές που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες με θύματα τρεις νέους ανθρώπους, οι πολίτες  αναζητούν εσωτερικές εστίες αντιστάσεως, ατομικά ερείσματα  για να αντιμετωπίσουν την διαλυτική σκέψη, απόρροια της καταθλιπτικής διαθέσεως και της απουσίας νοήματος  για τη ζωή.  

Τα Άγια Πάθη, ως παράδειγμα Αναγεννήσεως του Ανθρώπου

Μετά από λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου μέσα σ’ ένα κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας απ’ τη μια (πρωτογενές πλεόνασμα-έξοδος στις αγορές), απ’ την άλλη όμως με καχυποψία και προβληματισμό, αν η έξοδος από την κρίση είναι πραγματική: Θα  μειωθούν οι υπερβολικοί φόροι, θα αποκατασταθούν οι αποδοχές μας, θα αντιμετωπισθεί η ανεργία, θα βελτιωθούν υπηρεσίες στην υγεία;  

          Η καχυποψία ενισχύεται και από το υπάρχον προεκλογικό κλίμα  και το ερώτημα είναι αν οι εξαγγελίες των  κυβερνώντων περί αναπτύξεως είναι μια πραγματικότητα ή ένα ακόμη πυροτέχνημα, μόνο και μόνο για να αποσπάσουν από το λαό, την πολυπόθητη ψήφο του για την παραμονή τους στην εξουσία. Δύσκολη εποχή κι ακόμη πιο δύσκολες οι επιλογές.

Πως αναγνωρίζω και αντιμετωπίζω την μεταιχμιακή διαταραχή της προσωπικότητας (ΜΔΠ);

Είναι απορίας άξιο, πως μερικοί άνθρωποι όταν ακούν ή έρχονται σε επαφή με άτομα  που υποστηρίζονται ψυχολογικά για κάποια θέματά τους, είτε δυσφορούν είτε βάζουν ταμπέλες στους ανθρώπους αυτούς, του τύπου ‘’ασθενής’’, ‘’τρελός’’ κ.λ.π, αγνοώντας ότι όλοι οι άνθρωποι βιώνουμε προβλήματα και δυσκολίες και γι’ αυτό το λόγο χρειαζόμαστε  κάποια στιγμή, μια μορφής υποστήριξη.

Αρνούνται με πείσμα να σκεφτούν ότι ίσως και αυτοί θα ήταν χρήσιμο να επεξεργαστούν κάποια συναισθήματά τους (ένα είναι η στάση τους απέναντι στη ψυχοθεραπεία και η προκατάληψή τους  στους ψυχολόγους κ.λ.π) και το μόνο που διακηρύσσουν με στόμφο είναι «Εγώ είμαι μια χαρά, δεν είμαι τρελός», «Τα έχω βρει με τον εαυτό μου..» και άλλα πολλά ‘’ωραία’’, που όμως δεν ξέρω πόσο αντιστοιχούν με την πραγματικότητά τους.

Η αντίσταση αυτών των ανθρώπων, ερμηνεύεται από ψυχολογικής πλευράς, που βασικά είναι ο φόβος της αυτοαποκάλυψης και η εσωτερική επαφή με τον εαυτό τους, δηλ. με τα συναισθήματά τους.

Προσεγγίζοντας το πνεύμα του Ν. Καζαντζάκη…ανιχνεύοντας την ‘’Ασκητική’’ του…

Διαβάζοντας ξανά κάποια βιβλία του Ν. Καζαντζάκη, (τελευταία υπάρχει και  προσφορά κάποιας Κυριακάτικης εφημερίδας στους αναγνώστες της), στάθηκα στην ‘’Ασκητική’’, ένα βιβλίο  που  το είχα διαβάσει πάνω από τρεις φορές, στο παρελθόν  (το είχα πρωτοδιαβάσει όταν ήμουν 17 ετών).

 Σκέφτηκα να ξεχωρίσω κάποιες σκέψεις του συγγραφέα, τόσο για να τις επεξεργαστώ πιο βαθιά όσο και να τις κοινοποιήσω, μέσω αυτής της επικοινωνίας, για να καταστούν αφ΄ ενός γνωστές σε κάποιους που δεν έτυχε να τις διαβάσουν αφετέρου, σε κάποιους άλλους,(που ήδη τις έχουν μελετήσει) να σταθούν αφορμή για αναμόχλευση της σκέψης και (ίσως;) εκ νέου αυτοπροσδιορισμού τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.